آیا تا به حال به این فکر کرده اید که چگونه پلی وینیل کلراید (PVC) که سخت و شکننده است، به ماده نرم و انعطاف پذیر که در بسیاری از محصولات روزمره یافت می شود تبدیل می شود؟از عایق سیم برق و کفپوش تا لوله های پزشکی، تنوع PVC تا حد زیادی ناشی از یک کلاس مهم از افزودنی ها است: پلاستیزرها. این عوامل شیمیایی به عنوان معماران مولکولی عمل می کنند و پلاستیکی و انعطاف پذیری مواد را به طور چشمگیری افزایش می دهند.

برای چندین دهه استرها فتالات در بازار پلاستیک کننده حاکم بوده اند. عملکرد استثنایی و هزینه آنها را به یک محصول اصلی در صنعت تبدیل کرده است.دی ۲ اتیل هکسیل فتلات (DEHP یا DOP) و دیبوتیل فتلات (DBP) به عنوان گسترده ترین گونه های مورد استفاده قرار گرفتندسایر مشتقات مانند دییسونایل فتالات (DINP) ، دیوکتیل فتالات (DOM) و تریوکتیل تریملیت (TOTM) نیز نقش مهمی در کاربردهای تخصصی PVC دارند.

افزایش مقررات زیست محیطی و افزایش آگاهی از سلامت باعث نوآوری در پلاستیک های غیر فتلات می شود.این جایگزین های نسل بعدی با عملکرد سنتی مطابقت دارند یا از آنها فراتر می روند در حالی که اولویت ایمنی زیست محیطی و سلامت انسان استروغن سویا اپوکسیدی (ESO) ، پلاستیک کننده مبتنی بر زیست شناسی، نمونه ای از این روند است.به خصوص در مواد تماس با مواد غذایی و دستگاه های پزشکی ارزشمند است.

استرهای اسید دیبازیک آلیفاتیک یکی دیگر از دسته های مهم را نشان می دهند.که آن را برای کاربردهایی که نیاز به انعطاف پذیری در محیط های سرد دارند، ایده آل می کند.

استرهای سیترات به دلیل سازگاری زیستی و سمیت کم خود برجسته شده اند.استفاده گسترده ای در محصولات حیاتی ایمنی مانند اسباب بازی های کودکان و فیلم های بسته بندی مواد غذایی که انعطاف پذیری PVC را بدون به خطر انداختن ایمنی به طور قابل توجهی بهبود می بخشد.

انتخاب پلاستیزر شامل بررسی دقیق الزامات محصول نهایی، روش های پردازش، عوامل هزینه و انطباق با مقررات است.محصولات با شفافیت بالا و مقاوم در برابر آب و هوا ممکن است فتلات های خاص یا پلاستیک های اصلاح شده را ترجیح دهنددر حالی که برنامه های کاربردی با آگاهی زیست محیطی به طور فزاینده ای به گزینه های مبتنی بر زیست مانند ESO تبدیل می شوند.و پلاستیزه کننده های امن تر همچنان به گسترش کاربردهای بالقوه PVC ادامه می دهد..